Dywany Kilimy: To dość specyficzny rodzaj orientalnego dywanu-wyrobu tkackiego bez włosia (który powstał wcześniej, przed wyprodukowaniem dywanów z włosiem) i wyrabiany jest głównie przez nomadów w Persji, Afganistanie, Turcji oraz różnych regionach Kaukazu. Są to wyroby tkackie niezbyt dużych wielkości, tkane w typowy sposób, bez włosia, których cechą charakterystyczną są geometryczne wzory oraz bogate kombinacje kolorystyczne. Do ich produkcji wykorzystuje się naturalne tworzywa, takie jak wełna lub rzadziej jedwab – do wyrobu lżejszych i cieńszych dywanów. Przędza barwiona jest naturalnymi barwnikami (roślinnymi i mineralnymi), dzięki czemu uzyskuje się naturalne, piękne odcienie. Obszerna tradycja wyrobu kilimów sięga odległych, wieków i zapoczątkowana została przez nomadów żyjących w Środkowej Azji. Początkowo kilimy były osobistymi wyrobami tkackimi spotykanymi w gospodarstwach domowych, dopiero później stały się one produktami dostępnymi na rynku podczas szczytowego rozwoju tkactwa dywanów orientalnych w XVI i XII wieku. Dywany te mogą być używane na kilka sposobów – do krycia podłóg lub dekoracji ścian. Nazwa kilim pochodzi od perskiego słowa „gelim”. W języku kurdyjskim zwie się je „berr”. Najbardziej znane perskie kilimy to: Sumak, Senneh, Fars oraz Kaszkaj. Niektóre z nazw afgańskich kilimów to: Golbarjasta, Maimane, Taimani, Maliki i inne. Wiele kilimów produkuje się również na granicy pomiędzy Persją a Afganistanem przez nomadów Beludż, z charakterystycznymi, ciemnymi, ziemistymi kolorami.
